රේගුවේ රඳවාගත් තෝරෛ නවකතාව – சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு)

0
177

රේගුවේ රඳවාගත් තෝරෛ නවකතාව ( தோறை தடுப்பு ; அசட்டுத்தனத்தின் அநீதி! சிங்கள மொழிபெயப்பு)

ශ්‍රී ලංකා රේගුව මගේ “තෝරෛ” (தோறை) නවකතාවේ පිටපත් රඳවාගෙන තිබේ. ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ අවසරය ලැබුණු පසුව පමණක් පොත් ලබා දිය හැකි බව ඔවුන් පවසා ඇත.

තමිල්නාඩුවේ කාලච්චුවඩු ප්‍රකාශන ආයතනයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට එවන ලද නවකතාවේ පිටපත් ලබාගැනීමට මම යාපනය තැපැල් කාර්යාලයේ පිහිටි රේගු අංශයට ගියෙමි. අනන්‍යතාව තහවුරු කරන ලියකියවිලි භාර දී බලා සිටියෙමි. මීට පෙර, 2022 වසරේදීත්, එම ස්ථානයෙන්ම මගේ “නකුලාත්තෛ” (நகுலாத்தை) නවකතාවේ පිටපත් ලබාගෙන ඇත්තෙමි.

ටික වේලාවකට පසු ඔවුහු මට කතා කළහ. එහි සිංහල කාන්තාවක්ද, නිලධාරීන් දෙතුන් දෙනෙක්ද, සුළු සේවකයෝද සිටියහ. ලියකියවිලි පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු සුළු සේවකයකු ලවා “තෝරෛ” නවකතාවේ පාර්සලය ගෙන්වා ගත්හ.

“ඇතුළේ මොනවාද තියෙන්නේ?” යැයි ඇසූ විට, “පොත්” යැයි මම කීවෙමි.

සුළු සේවකයා පාර්සලය කපා විවෘත කළේය. එහි සිටි නිලධාරීහු එක් අයකුට එක බැගින් පොත් අතට ගත්හ.

“කාගේ පොතක්ද? මොනවාද ලියලා තියෙන්නේ? මොනවා ගැනද ලියලා තියෙන්නේ?”

මා පිළිතුරු දීමටත් පෙර පොත පෙරළා බැලූ දෙමළ නිලධාරියෙක් යමක් සොයාගෙන, අනෙකාට ඇසින් ඉඟි කර එය පෙන්වීය. එහි “ෆීල්ඩ් බයික්”, “ආමිකාරයා” වැනි වචන තිබිණි. තවදුරටත් පිටු පෙරළමින් තවත් වචන සොයාගත්හ. ඔවුන් සොයාගත් වචන එකින් එක ඒ සිංහල කාන්තාවට කියා පෑහ. වෙනත් කාමරයක සිටි තවත් දෙමළ නිලධාරියකු කැඳවාගෙන ආහ.

හාස්‍යජනකම දේ නම්, එහි සිටි සුළු සේවකයන් පවා පොත් පෙරළමින් වචන සෙවීමට පටන්ගැනීමය. ඔවුහු පැමිණි නිලධාරියාටත් ඒවා පෙන්වූහ.

“මේ වගේ වචන තියෙනවා. මේ වගේ පොත් දෙන්නේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ අවසරය ගත්තොත් විතරයි,” ඔහු පැවසීය.

මම ඔවුන් සමඟ තර්ක කර බැලුවෙමි. ජාතිවාදය ඇවිස්සීමටවත්, සංවිධාන ආරම්භ කිරීමට පෙළඹවීමටවත් එහි කිසිවක් නැති බව කීවෙමි.

“අවශ්‍ය නම් මම බලාගෙන ඉන්නම්. පරිච්ඡේද දෙක තුනක් කියවලා බලන්න,” යැයි කීවෙමි.

එහෙත් ඔවුහු තමන් සොයාගත් වචනවලම එල්ලී සිටියහ.

ඔවුන් පැවසූ වචන කිහිපයෙන්ම, ඔවුන් සමඟ සාහිත්‍යය ගැන හෝ මගේ මූලික අයිතිවාසිකම් ගැන හෝ කතා කළ නොහැකි බව මට වැටහිණි. තම රැකියාවට යම් අනතුරක් වේදැයි යන බියත්, කිසිවක් විමසා නොබලන අයගේ මුග්ධකමත් හැර වෙනත් කිසිවක් ඔවුන් තුළ නොවීය. එතැන ඔවුන් දෙමළ හෝ සිංහල හෝ නොවේ. ඔවුහු හුදු ලිපිකරුවෝ පමණි.

ඔවුහු මා ඉදිරියේ නිකරුණේ කලබල වෙමින් සිටියහ. පොතක් ලිවීමේ වරද මට තේරුම් කර දීමට උත්සාහ කරනවාක් මෙන් පෙනිණි. නොරිස්සුමත් කෝපයත් මා තුළ නැඟී ආවේය.

අලුත් පොත්වල සුවඳත් සමඟ නවකතාවේ පිටපත් මා ඉදිරියේ විසිරී තිබිණි. එකක් අතට ගෙන බැලුවෙමි. දැන් එයත් නැවත එතැනම තබා යා යුතුය.

“හරි, දැන් මොකද කරන්න ඕනෑ? මීළඟට තියෙන ක්‍රියාපටිපාටිය මොකක්ද?” යැයි මම ඇසුවෙමි.

පිටපත් දෙකක් ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයට යවන බව ඔවුහු කීහ.

“හරි, ඒ අය දවස් කීයකින් උත්තර දෙනවාද?”

“මීට කලිනුත් මේ විදිහට පොත් යවලා තියෙනවා. යැව්වා විතරයි. කිසිම උත්තරයක් එන්නේ නැහැ.”

ඔවුන් එය පැවසුවේ ඉතාම සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙසිනි.

“ඔබම තමයි කොළඹ ගිහින් අහන්න ඕනෑ.”

එතැනින් අවසරය ලැබුණොත් පමණක් පොත් නිදහස් කරන බව තරයේ පවසා, ඔවුහු මට දිය යුතු රිසිට්පත සකස් කිරීමට පටන්ගත්හ. යැවීමට නියමිත පිටපත් දෙක පසෙක තබා, සුළු සේවකයෝ ඉතිරි “තෝරෛ” පිටපත් පොහොර ගෝනියකට දමා බැඳගෙන ගියහ.

රිසිට්පත රැගෙන මම පිටතට ආවෙමි. අහස අඳුරු වෙමින් තිබිණි. වැසි සමය ගැබ්බර වෙමින් තිබිණි.

මෙය පළමු වතාව නොවේ. මීට ටික කලකට පෙර ෂෝබාසක්ති, දීපචෙල්වන් වැන්නන්ගේ පොත් පිටපත් රඳවාගත් විට අපි උද්ඝෝෂණය කිරීමට පවා ගියෙමු. ඒවා තවමත් නිදහස් කර නැත. මේ ප්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් කරුණු කිහිපයක් එක්තැන් කර පැවසිය යුතුය.

මෙහි ඇති විශාලතම පරස්පරය නම්, පොත් කියවා බලන්නේවත් නැතිව ඒවා රඳවාගැනීමය. මේ පොත් කෙනකු අතේ රැගෙන ආ විට හෝ පොත් වෙළෙඳුන්ගේ නැව් පාර්සල්වලින් පැමිණි විට හෝ රට තුළ පාඨකයන් හැර වෙනත් කිසිවකු ඒවා දෙස හැරී බලන්නේවත් නැත. ඒවායේ ලියා තිබෙන්නේ මොනවාදැයි කිසිවකු සොයන්නේවත්, ඒවා තහනම් කරන්නේවත් නැත.

අනෙක, අද විද්‍යුත් පොත්වලත් අන්තර්ජාලයේත් යුගයේ, ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටක් පොතක් තහනම් කිරීම හෝ රඳවා තබාගැනීම හෝ කොතරම් විහිළුවක්ද?

පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පසු රජය අවධානය යොමු කරන්නේ ආගමික මූලධර්මවාදී අදහස් හා පොත් ආනයනය කිරීම පිළිබඳව පමණි. මේ රේගු සේවකයන්ට උපදෙස් දී ඇත්තේද ඒ ගැන පමණි. ජාතිවාදය, රටේ කීර්තිනාමය, ජාතික ආරක්ෂාව වැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් අපකීර්තියක් හෝ ගැටලුවක් ඇති කරන්නේ යැයි සැලකෙන පොත් කියවා බැලීමටත්, ඒ සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තර හා දේශීය නීතිමය ක්‍රියාපටිපාටි අනුගමනය කිරීමටත්, නිසි පිළිවෙළක් හා ක්‍රමවේදයක් රජය සකස් කළ යුතු බව අපි දිගින් දිගටම ඉල්ලා සිටින්නෙමු.

අකුරු ගැටගසා කියවන රේගු නිලධාරියකු අතට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහසත් මූලික අයිතිවාසිකම්ත් භාර දී, රජය කිසිවක් නොවූවා සේ සිටියි.

දිගින් දිගටම සිදුවන්නේ මෙයම බව පෙනේ. අපි ඉන්දියාවේ ප්‍රකාශකයාගෙන් පොත් මිලදී ගෙන, ප්‍රවාහන වියදම්ද ගෙවා ඒවා ගෙන්වා ගනිමු. ඒ සියල්ල අපේම වියදමිනි. එක් වරකට වඩා කොළඹ ගොස් පැහැදිලි කිරීම් ලබාදීම හැර මට වෙනත් යමක් කළ හැකි බවක් නොපෙනේ. කෙසේ වුවත් ඔවුන් මෙය ඇද ඇද යනු ඇත. පොත්වල වියදමට වඩා කිහිප ගුණයක මුදලක් වැය වනු ඇත. දැනටමත් මේ වෙනුවෙන් වීදි බැස විරෝධය දක්වාත් ඇත.

අනෙක, ශ්‍රී ලංකාවේ සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ බහුතරය රජයේ සේවකයෝය. ඔවුහු කටවත් අරින්නේ නැත. මේ වසර මුලදී පොත් නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා අපි උද්ඝෝෂණය කළෙමු. පැමිණ සිටියේ අතේ ඇඟිලිවලින් ගණන් කළ හැකි තරම් සුළු පිරිසක් පමණි. එහෙත් වසර අවසානයේදී, මේ ගැන නිහඬව සිටි සාහිත්‍යකරුවෝ මේ රජයෙන්ම තම පොත්වලට සම්මාන ලබාගෙන පැමිණ ඇත.

සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රයම මෙතරම් මුග්ධ ලෙස හැසිරෙද්දී, මම කුමන මුහුණකින් රේගු දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවකයන් වෙත යන්නද?

“නකුලාත්තෛ” පළ වූයේ ජනතාව විසින්ම පලවා හරින ලද පසුගිය ආණ්ඩුව පැවති කාලයේදීය. රේගුවේදී එය රඳවාගත්තේ නැත. එහිත් ඇත්තේ යුද පසුබිමට සම්බන්ධ කතාය.

“තෝරෛ” ගැන දෙමළ සේවකයන්ගෙන් පැහැදිලි කිරීම් විමසූ කාන්තාව මා දෙසට හැරී, “මේකේ මොනවා ගැනද ලියලා තියෙන්නේ?” යැයි ඇසුවාය.

“මම ලියලා තියෙන්නේ තරුණ මවක් ගැන. සබඳතාවල ඇතිවන ගැටලු ගැන,” යැයි මම කීවෙමි.

ඇය වටා සිටි සේවකයෝ අවඥාසහගත සිනාවකින් මා දෙස බැලූහ. මවක් ගැන ලියන කෙනකු “ආමිකාරයන්”, “සංවිධානය” වැනි දේ ගැන ලියන්නේ ඇයිද යන්න ඔවුන්ගේ තර්කය විය. ඔවුන් සිතුවේ පොත් රැගෙන යෑමට මා බොරු කියන බවය.

එය ඔවුන්ට තේරුම් කර දෙන්නේ කෙසේද?

ඉතිහාසය පුරාම රජයන්, ආගමික ආයතන හා මූලධර්මවාදී සංවිධාන පොත් තහනම් කරමින් සිට ඇත. එහෙත් මෙහි ඇති අමුත්ත නම් රජය ඒ පොත් කියවා ඇත්තේවත් නැති වීමය.

මම හෙම්බත් වී සිටිමි. එතරම් මුදලක් වැය කරමින් කොළඹ ගොස් මේ රස්තියාදුව විඳීමට මට නොහැකිය. අතළොස්සක් වූ මගේ මිතුරන් සහ සැබෑ ලේඛකයන් හා පාඨකයන් කිහිපදෙනකු හැර, දෙමළ සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රය හෝ සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රය හෝ මා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නැත. මීට පෙර මේ ප්‍රශ්නයට මුහුණ දුන් කිසිවකු වෙනුවෙන්වත් ඔවුන් පෙනී සිටියේ නැත.

කෙනකු අතේ රැගෙන එන පොත් හෝ නැව් පාර්සල් මඟින් එවන පොත් හෝ ලැබුණොත් පාඨකයන්ට දැනුම් දෙන්නෙමි. දැනටමත් තිස් දෙනකුට වැඩි පිරිසක් කලින්ම ඇණවුම් කර තිබිණි. ඇතැමුන් මා කියන දේ නොඅසා මුදල් පවා තැන්පත් කර ඇත. “පොත් ආවාද? පොත් ආවාද?” යැයි දිනපතා විමසීම් ලැබේ. පොත් ලැබුණොත් දැනුම් දෙන්නෙමි.

මුග්ධකම මේ සියවසේ විශාලතම අසාධාරණයන්ගෙන් එකක් බවට පත්ව තිබේ. මර්දනයට එරෙහිව නැඟී සිටිය හැකිය. මගේ පුරෝගාමීහු දැනටමත් එසේ නැඟී සිටියහ. එහෙත් මුග්ධකමට අප මුහුණ දෙන්නේ ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට යැයි මට සිතේ.

நன்றி – சயந்தன் | Thank you   Sayanthan 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here