«

»

Feb 14

காட்டின் பாதைகளை மறிக்கும் மக்களின் பாடல்கள்.

 


பெருங்குளக்காவலன் போல்

 அருங்கடி அன்னையும் துயில் மறந்தனளே. 

-அகநாநூறு.

மயமலை அடிவாரத்தில் இருக்கிறது அந்த கிராமம் . மலைக்காட்டுகளின் கரையில் காட்டுக்கு மிக நெருக்கமான மக்கள் அங்கே வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் , காட்டுக்குள் ஓடும் நதியும் , காடும் , மலையும் அந்த மக்களின் வாழ்வாதாரம். காலனித்துவம் இந்திய கண்டத்தை பரந்து மூடுகின்றது . அவர்கள் தங்களுடைய தேவைக்கு மரங்களை வெட்ட கோடாலிகளுடன் வருகின்றார்கள் , கிராமத்தை விட்டு காடு மெல்ல மெல்ல தூரம் செல்கிறது , இந்தியா சுதந்திரமடைகிறது , அரசாங்கம் எழுகின்றது , அப்போதும் அவர்கள் கோடாலிகளுடன் வருகின்றார்கள் காடு இன்னும் இன்னும் கிராமத்தை விட்டு விலக்கிச்செல்கிறது , தீடிரென்று ஒருநாள் காட்டுக்குள் ஓடிய நதி பெருக்கெடுக்கின்றது , நதி மணலை எடுத்து செல்கிறது , கூடவே கிராமத்தையும் . பிறகுதான்  அவர்களுக்கு தெரிகிறது , ஏன் நதிபெருகியதென்று . அவர்களின் கிராமமும் வாழ்வும் காட்டு மரங்களின் நிழலில் எப்படி பாதுகாப்பாக இருந்ததென்று , தாம் இயற்கை வாழ்வை விட்டு விலகியதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள் . அரசு தொடர்ந்தும் கோடாலிகளுடன் வருகின்றது . கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் எதிர்க்க தொடங்குகின்றார்கள் , அரசு நகரத்தில் சினிமாவை கொண்டு வருகின்றது ஆண்களை அங்கே திசை திருப்புகின்றது . ஆனால் பெண்கள் தங்களின் கருக்கள் அறுக்கப்படுவதை உணர்கிறார்கள், அவர்களின் வாகங்கள் வரும் பாதைகளை குறுக்கே மறித்து இருக்கிறார்கள் , பகலிரவு என்று  தொடர்ச்சியாக பாடல்களை பாடியபடி காட்டுப்பாதைகளில் களின் பாடல்  அவர்களை இடை மறிக்கின்றது . அவர்கள் பொலீசைக்கூட்டி வந்தார்கள் , சர்க்காருக்கு சொந்த மானது காடென்றார்கள் , எங்களுடைய கிராமம் காட்டின் குழந்தை என்கின்றார்கள் இவர்கள் , ஒன்றாய் சேர்ந்து ஒரே குரலில் பேசுகின்றார்கள் , வருஷக்கணக்கில் போராடுகின்றார்கள் . காட்டில் வாசல்களில் முட்களையும் கற்களையும் அடுக்கி வேலி செய்கின்றார்கள் , மரக்குழந்தைகளை நட்டு மீண்டும் தங்களின் காட்டை உண்டாக்குகின்றனர். அவர்களின் கூட்டுக்குரல்  கோடாலிகளை தடுக்கின்றது . காட்டின் வாசல்களை அடைத்து நின்று அவர்களின் பாடல் காட்டை பாதுக்காக்கின்றது. காடு மீண்டும் தளைக்கின்றது .

 

இது சமீபத்தில் ”நிகழ்படம்” திரையிடலில் பார்த்த ”சிக்போ அசைவு ” எனும் வட இந்தியாவில் இமயமலை காடுகளை பாதுகாத்த ஒரு கிராமத்தின்  பெரும் செயற்பாட்டு வெற்றியை பற்றிய ஆவணப்படத்தின்  சுருக்கம். ”வேலிகளின் மேல்” என்ற இவ் ஆவணப்படம் கட்டாயம் எல்லோரும் பார்க்க வேண்டிய ஒன்று . சிக்போ மூவ் மெண்ட் பற்றி இணையத்தில் தேடுங்கள் , நிறையத்தகவல்கள் கிடைக்கும். காடுகளின் இதயத்தை அந்த மக்கள் இனம் கண்ட விதமும் அதை பாதுகாத்த விதமும் , கண்டிப்பாக ஒட்டு மொத்த உலகத்திலேயே இருபதாம் நூற்றாண்டில் நிழந்த மகத்தான செயல் என்பது புரியும். உங்கள் உங்கள் நிலத்தில் மரங்களும் காடுகளும் உங்களுடைய வாழ்வின் இதயமாக இருப்பதை பொருத்தி பாருங்கள். நான் அப்படித்தான் பார்த்தேன் .படத்தை பார்த்த பிறகு நான்கைந்து நாட்கள் மீண்டும் மீண்டும் என்னுடைய நிலமும் மரமும் காடுகளும் நீர் நிலைகளும் வந்து கொண்டேயிருந்தன.கண்டிப்பாக எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

சிறுவயதிலிருந்தே எனக்கு மரங்கள் நெருக்கமாக இருந்தன,எனக்கு வேறு விளையாட்டுக்கள் அவ்வளவு வராது. எனக்கு பிடிச்சது இரண்டு விளையாட்டுக்கள் தான் ஒன்று பட்டம்கட்டுறதும் ஏத்துறதும், இரண்டாவது மரத்தில் ஏறுவது , பறண் கட்டி விளையாடுவது.

நினைத்தேன் வந்தாய் என்று ஒரு படம்,  அதில் நடிகை தேவயானி ஒரு கொய்யா மரத்தை தன்னுடைய ப்ரண்டு என்று  சொல்லும் ,  கைதட்டியவுடன் ஒருமரம் பழத்தை கொடுக்கும்  என்ற அளவில் அந்த மரம் தேவயானிக்கு நெருக்கமாய் இருக்கும் ரொம்பவே நாடகத்தனம் அல்லது பாண்டசி தனமாக இருந்தாலும் இரசிக்க கூடிய மாதிரி இருக்கும் , எனக்கு மரங்கள் அந்தளவு ப்ண்டசி தனமான நெருக்கம் , கட்டிப்பிடித்து அழுவேன் என்ற அளவுக்கெல்லாம் இல்லாவிட்டாலும் மரங்களின் மேல் எறுவது , பறண்கட்டுவது , விளையாடுவது என்றால் சொளகரியமான ஒரு உணர்வினைத் தருவது போலிருக்கும்.

யாழ்ப்பாணத்தைப்பொறுத்தவரை அதன் நில அமைப்பு இடைத்தர மரங்களைத்தான் பிரதான பரம்பலாக கொண்டிருக்கும் .குருவிக்காடு என்னும் சிறு கண்டல் நிலத்தாவரங்கள் நிறைந்த இடத்துக்கு சமீபமாக இருக்கும் விவசாயக்கிராமம் , அதிகபட்சம்  என்னுடைய கிராமத்தில் இருக்கும் பெரிய மரங்கள் என்றால் , வேம்பு , மா , வாகை ,புளி , நாவல் ,பனை , தென்னை போன்றன , இடைத்தர மரங்களில்  பூவரசு , முருங்கு , விளாத்தி, அன்னமுன்னா, கமுகு போன்றன முக்கியமானவை . என்னுடைய வீட்டிலும் அதன் சூழலிலும் பெரும்பாலும் இவ்வகையான மரங்களே இருக்கும்.

யாழ்ப்பாணத்தில் இருக்கும் வரை காடுகளை பற்றியோ காடு சார்ந்த வாழ்வு பற்றியோ எனக்கு சுத்தமாக எந்தப்பரிச்சமும் இல்லை . 2006 இற்கு பிறகு வன்னிக்குப்போன பிறகுதான் காடுகளும் அதுசார்ந்த வாழ்க்கையும் நெருக்கமாகியது, குறிப்பாக நீர் நிலை சார்ந்த காட்டு முறை வாழ்வை அங்கேதான் கண்டேன். இலங்கையில் நடைமுறையில் இருக்கும்  அத்தனை வரலாற்று பாடநூல்களிலும் இலங்கையின் நீர்வள நாகரிகம் ஒருதனியான பாடமாக இருக்கும் , எல்லா பரீட்சைகளிலும் அதுசார்ந்த கேள்வி வந்தே ஆகும் என்று உறுதியாக நம்பலாம். வன்னிக்கு போகும் மட்டும் நீர்வள நாகரீகம் என்றால் என்ன  என்று பாட ரீதியாக மட்டும் விளங்கி வைத்திருந்தேன். ஒரு நீர்நிலை நிலை சார்ந்து , அந்நீர்நிலையை அண்டி எழும் மரங்கள் சார்ந்து , பயிர்கள் சார்ந்து மக்களின் அடிப்படை வாழ்வு என்பது மிக நுட்பமானதும் , தன்னிறைவானதுமாக கட்டப்படுகின்றது . குறிப்பாக வடக்கு மாகாணம் நதிகளால் நீர் பெறுவது இல்லை , கனகராயன் ஆறு , மற்றும் மன்னாரினை இடை வெட்டி ஓடி கடலில் கலக்கும் அருவியாற்றை தவிர நீர் வழங்கலுக்கு வடக்கு மாகாணத்தில் ஆறுகள் மிகக்குறைவ, அதிலும் யாழ்ப்பாணம்  சிறு பருநிலையில் மட்டும் நிறையும் , சிறு குளங்கள் மற்றும் பருவ மழையினால் சேமிக்கப்படும் நிலத்தடி நீரை மட்டும் கொண்டே தனது மரப்பல்வகைமையையும் இருப்பையும் கட்டமைக்கின்றது.

வன்னி நிலத்தை பொறுத்தவரை குளங்களே பிரதான வாழ்வாதார நீர் வழங்கலைச்செய்கின்றன.வன்னியில் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்ற குளங்களுக்கும் அதனுடைய காடுகளுக்கும் மிக நெருக்கமான தொடர்புகள் இருக்கின்றன. நன்றாகக் கவனித்தால் அங்கே ஒரு நேர்த்தியான படிமுறை நீரியல் வாழ்வு முறை இருப்பதைக்காணலாம் , அது காடுகளில் தொடங்கி கடலில் முடிகின்றது.

வன்னியைப்பொறுத்தவரை இலங்கையின் அண்சமவெளியின் விளிம்பு நிலைக்காடுகளைகொண்டது அது கரையோரச்சம வெளி வரை பரந்து வந்து முடிகின்றது , வவுனியா மாவட்டம் , முல்லைத்தீவு மாவட்டம் , மன்னார் மாவட்டம் , மற்றும் கிளிநொச்சிமாவட்டத்தின் எல்லைப்பகுதிகள்  அண்சமவெளிக்காடுகளின் முடிவிடங்களாக இருக்கின்றன. அதாவது ஒப்பீட்டளவில் மத்திய மலைக்காடுகளில் தொடங்கும் நூற்றுக்கணக்கான நதிகளை கொண்ட இலங்கையின் காட்டு நில அமைபு  அண்சமவெளியிவரை பரந்து கிடக்கின்றது , மலையகத்தில் இருந்து இலங்கைத்தீவின் கரைகளை நோக்கி ஓடும் நதிகளின் வீரியம் , அளவு போலவே காடுகளும் ஒரு படிமுறையில் பரவி இறங்குகின்றன. அக்காடுகளின் முடிவிடங்களுள் ஒன்றாக வன்னி நிலம் காணப்படுகின்றது.இப்படிமுறை அமைப்புச்சிதையாத வண்ணம் மிகநுட்பமாக வன்னியில் அமைக்கப்பட்ட பெரும்பாலான குளங்கள் காட்டு முகப்புக்களின் கீழேயே அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.அக்குளங்களின் கீழே குடியிருப்புக்களும் கிராமங்களும் எழுந்து நிற்கின்றன.

காடுகளின் முகப்புக்களில் குளங்கள் அமைக்கப்படுவதற்கு காரணம் காடுகள் எடுத்துக்கொண்டது போக வழிந்து கடலை நோக்கி இறங்கும் நீரை அண்சமவெளிகளில்  தேக்கி அந்நீரின் மூலம் நீர்வளப்பண்பாடு உடைய மக்கள் குடிகளை அமைப்பதாகும் . இதனால் தான் எல்லா வரலாற்று புத்தகங்களும் சொல்வதைப்போல இலங்கை நீர்வள நாகரீகத்தின் உச்சத்தில் இருந்த நாடு என்பதை அழுத்தி வாசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

காடுகள் இல்லாவிட்டாலும் மழை நீரும் ஆற்று நீரும் வந்து சேரும் தானே , குளங்களை அமைக்கலாம் தானே என்று நினைத்தால் ,ஆனால் மனிதர்களால் காடுகள் அளவிற்கு நீரை முகாமை செய்ய முடியும் என்பது கேள்விக்குறியே.  நதிகளில் ஓடும் நீரும் , சரி மழை நீரும் சரி மண்வளத்தை அள்ளிக்கொண்டு சென்று கடலில் கொட்டி விடும் , இன்று உலகின் பெரும்பாலான நாடுகள்  காடுகளை அழித்து  மழை வீழ்ச்சியையும் , சூழல் வெப்பச்சமநிலையையும் குலைத்தது மட்டுமில்லை , வளமான மண்ணை கடலுக்கு கொடுத்து விட்டு பயிரிட முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்கின்றன. உலகம் முழுவதும் உள்ள புயியிலாளர்கள் மண்ணரிப்புக்கு  சொல்லும் முதல் காரணம் காடழிப்புத்தான். ஆக காடுகள் நிலத்தின் வளத்தை பாதுகாக்கின்றன. அத்துடன் தாங்கள் எடுத்துக்கொண்டது போக மீதமான நீரை குறித்த ஒழுங்கில் குளங்களுக்கு அனுப்புகின்றன.எப்படி பருவங்கள் ஒரு சுழற்சியில் இயங்குமோ அப்படி காடுகள் நீரையும் அதுசார்ந்த வாழ்வையும் இயக்குகின்றன. இதை வன்னியில் மட்டுமில்லை , அண்சமவெளியில் இருக்கும் அநுராதபுரம் , பொலநறுவை தொடங்கி கிழக்கு வரை  காணலாம் , கரையோரச்சமவெளியில் மன்னார் தொடக்கம் புத்தளம் வரை நீண்டு செல்லும் காடுகளும் நீர் நிலைகளும் கூட இத்தன்மை வாய்ந்தவை. பெருங்காடுகளும் , ஆறுகளும் இருந்ததால் தான் இலங்கை ஒரு பெரும் நாகரிகமாக எழுந்தது.

சரி யாழ்ப்பாணத்துக்கு மீண்டும் வருவோம். தமிழில் அவ்வை ஆச்சி சொன்ன ஒரு   பழ மொழி இருக்கின்றது“ ஆறில்லா ஊருக்கு அழகு பாழ்”  என்று.  எனக்கு யாழ்ப்பாணாத்தில் கோடையில் இருக்க சுத்தமாக பிடிக்காது . அந்தளவுக்கு காஞ்சு போய் கிடக்கும் . கடற்கரை பக்கம் மட்டும் கொஞ்சம் அழகாய் இருக்கும் . ஆனா மாரில யாழ்ப்பாணம் ரொம அழகா இருக்கும் , பொதுவா யாழ்ப்பாணாத்தின் நீரியல் வாழ்வு என்பது நிலத்தடி நீரை அடிப்படையாக கொண்டது. மயோசின் சுண்ணப்பாறைகள் யாழ்ப்பாணாத்தின் இதயச்சுவர்களாக நின்று  மழை நீரைச்சேமிக்கின்றன. ஆனால் இன்று குழாய் கிணறத்து அதனையும் நாசப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம் , அது தவிர  கடந்த ஐம்பது வருடங்களுக்கு மேலாக யாழ்ப்பாண நீர் பாவனைக்கு ஒவ்வாத நிலையை நோக்கி போகத்தொடங்கி விட்டது என்று புவியியலாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர். யாழ்ப்பாணத்தின் தீவகம் முதலான கரையோரங்களில் முற்று முழுதாக கடல் நீர் பிரசாரணமாகி நிலத்தடி நன்னீர் அற்றுப்போய்விட்டது . மத்திய பகுதி நீரில் அரச கூட்டுக்கொம்பனிகள் , ஓயில் கலந்தது போக ஏனைய இரசாயன மாற்றங்களினால் பாதிக்கப்பட்டுமுள்ளன.  கண்டிப்பாக யாழ்ப்பாணாத்தில் எதிர்காலத்தில் நன்னீர் தட்டுப்பாடு வரப்போவது திண்ணமாகிவிட்டது , நாம் அதை எதிர்கொள்ள எவ்வளவு தயாராக இருக்கிறோம் , என்ன செய்யப்போகின்றோம் என்பது கண்முன்னே எழும் பெரும் கேள்வி .

யாழ்ப்பாணத்தின் நீரியல் நிலமைகளின் சுற்றுச்சமநிலையை காலம் காலமாக பேணி வந்தவை

1 . நிலத்தடியில் இருக்கும் மயோசின் சுண்ணாம்புக்கல் தொகுதிகள் .

  1. யாழ்ப்பாணத்தின் மத்திய பகுதியினை ஊடறுத்து ஓடும் நாவற்குழி தொடக்கம் தொண்டமானாறு வரை இருந்த நீர்த்தரவைகள் , மற்றும்சதுப்பு நிலங்கள்.
  2. யாழ்ப்பாணத்தின் மரப்பல்வகைமைகள்.

 

ஆகிய மூன்றுமாகும் .

முன்பு குறிப்பிட்டதனைப்போல யாழ்ப்பாணம் பெரு மரங்களையோ , காடுகளையோ கொண்ட இடமல்ல , அதன் நிலம் பெரும்பாலும் உவர் தன்மை வாய்ந்த கரையோரச்சமவெளியைச்சார்ந்த நிலம் எனவே பனை , தென்னை முதலான மரங்கள் அதிகமாயும் ஏனைய இடைத்தர மரங்களும் காணப்படுகின்றது. ஆக யாழ்ப்பாணத்தின் நிலத்தின் நீர் சுழற்சியை பேணுவதற்கு அண்சமவெளிக்காடுகளைப்போல யாழ்ப்பாணத்தின் மரப்பரம்பல் உதவப்போவதில்லை . ஆனால் யாழ்ப்பாணத்தின் நீர் சமநிலை மற்றும் நில முகாமையில் மரங்களின் பங்கும் முக்கியமானது . குறிப்பாக நீர்த்தரவைகளிலும் , கண்டல் நிலங்களிலும் உள்ள நீரை முடிந்தளவு காலத்திற்கு தேக்கி நிலத்தடிக்கு சுவறச்செய்ய மரங்களின் கூட்டு நிழல் உதவுகின்றது , குருவிக்காடு முதலான சதுப்பு நிலங்களில் பரவியிருக்கும் கண்டல் தாவரங்கள் அதன் பொருட்டே முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன.

அதனைப்போல் நீர் நிலைகள் , கடல் கரைகளில்  மண்ணரிப்பை தடுக்க யாழ்ப்பாணத்தின் மண்ணரிப்பு அபாயம் இருக்கும் இடங்களில் மரங்கள்தொகுதியாக நடப்பட வேண்டும். குறிப்பாக   சதுப்பு நில நீர் பரப்புகளுக்கு அண்மையாக மரங்கள் வளர்த்து எடுக்கப்பட வேண்டும் . ஏற்கனவே  யாழ்ப்பாணத்தில் போருக்கு முன்பிருந்த முறையான நீர்ப்பாசனம் போருக்கு பின்னர் சீர் குலைந்தது , அது போதாது என்று அபிவிருத்தியின் பொருட்டு அவரசம் அவசராமக ஓடிய காபெட் வீதி வேலைகளை மிச்சமிருந்த அமைப்புக்களையும் சிதைத்து விட்டன, அதனால் தான்  2015 இல் கடற்கரை பக்கத்தில் இருந்தும் , நாவாந்துறை போன்ற நீர் கடலில் கலக்கும் இடங்களில் வெள்ளம் வந்து மக்களை அசோகரியப்படுத்தியது . உலகத்திலேயே  கூப்பிடு தூரத்தில் கடற்கரை இருக்க மக்கள் குடியிருப்புக்களில் வெள்ளம் தேங்கிய கதையை யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டும் தான் கண்டேன்.

கடலரிப்பு , மண் அரிப்புக்களை தடுக்க கடற்கரை நிலங்களில்  மரங்கள் நடப்பட வேண்டும்.  இதற்கு மணல் காடு நல்ல உதாரணம் அங்கிருக்கும் சவுக்குகாடுகள்  மிக அவசியமானவை . ஆனால் அது ஏற்கனவே நிறை எரிக்கப்பட்டு விட்டது.தற்பொழுது அடிக்கடி எரிக்கப்படுவதும் கவலைதருகின்றது.

எனினும் ஒப்பீட்டளவில் தற்போதுள்ள வடமாகாண விவசாய அமைச்சின் செயற்பாடுகள் கொஞ்சம் தெம்பளிக்கின்றன. சமீபத்தில் நல்லூர் திருவிழாவில்  வைக்கப்பட்ட விவசாய அமைச்சின் கண்காட்சியில்  மேற்கொள்ளப்படும் திட்டங்கள் பற்றி விளங்கப்படுத்தினார்கள் . அத்தோடு  கார்த்திகை மரம் நடுகை மாதமாக கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றது , நாவற்குளி போன்ற நீர்த்தரவைகள் இருக்கும் கரைகளில்  உவர் நீர் மரங்களை நாட்டி தொடர்ச்சியாக அவற்றை பராமரிப்பது வரவேற்க வேண்டியது . ஆனால் இது போதுமானதாக இல்லை , மரம் நடுகை ஒரு மக்கள் இயக்கமாக மாற்றப்பட வேண்டும் , எங்கே எப்பிடி எந்த மரத்தை நடுவது அது எப்படியான முறைமையாக்கத்தை கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம்  குறித்த முறைமையாக்கங்கள் மூலம் மக்கள் மயப்பட்டு செய்யப்பட வேண்டும். அரசியல் ரீதியாக  விவசாயத்துறை அமைச்சர் ஐங்கரநேசனின் மேல்  விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் , சூழர் சார்ந்து அவருடைய அறிதல் செயற்பாடுகள் மிக முக்கியமானவை . அவர் அரசியலுக்கு வர முதலே அவருடைய சூழலியல் கட்டுரை0கள் நிரம்பிய “ஏழாவது ஊழி” புத்தகத்தை படித்து அவரைப்பற்றி தேடி , அவருடைய முயற்சியால் வந்த நங்கூரம் முதலான இதழ்களை வாசித்து இருக்கிறேன். வடக்கு மாகாண சபையின் விவசாய  மற்றும் சுற்றாடல் துறை அமைச்சு  இன்னும்  வினைதிறனாக இயங்க வேண்டும் .  யாழ் நிலத்தின் நீர்ப்பாசனம் சீர் செய்யப்படுவதுடன் , கண்டல்  காடுகள் பாதுக்காக்கப்படவும் மரப்பல்வகைமை பாதுக்காக்கப்படவும் வேண்டும். அத்துடன் மரம் நடுகை மக்கள் இயக்கமாக மாறவேண்டும்.

அடுத்து இரண்டு விடயங்களை சொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கின்றேன் , முதலாவது பாத்தீனியம் .  பாத்தீனியம் ஒழிப்பு என்பது ஐங்கரநேசன் முதலானோர் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு முதல் முனைப்புடன் செயற்பட்டனர் , ஆனால் இன்றைக்கு அவர்கள் வைத்த பாத்தீனியத்தை வேரறுப்போம் என்ற  பாதாகைகளுக்கு கீழேயே அது   வளர்ந்து செழித்துபோய் இருக்கிறது.

பாத்தீனியத்தைப்போலவே யாழ்ப்பாணத்தில் இன்னொரு ஆபத்தான தாவரம் பல இடங்களில் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக்கொண்டு பரவி வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது .கருவேல மரம். பாத்தீனியத்தை போலவே இதுவும் அந்நிய மரம் , நிலத்தடி நீரை வீணாக்கும் மோசமான மரம். எனக்கு தெரிந்து கைதடி – கோப்பாய் வீதியின் இரு மருங்கிலும் ஏராளமாய் செழித்து நிற்கின்றது , அத்தோடு கைதடியில் ஏ 9 வீதியின் மருங்குகளிலும் நிறையவே நிற்கின்றது, வல்லை வெளியிலும்  கருவேல மரங்களை அதிகமாக காணக்கிடைக்கின்றது . அதாவது முன்பு குறிப்பிட்ட சதுப்பு தரவை வெளிகளின் அருகில் நின்று  கருவேல மரம் நிலத்தடி நீரை நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றது.

இந்த இரண்டும் கண்டிப்பாக வேரோடு இல்லாமல் செய்யப்பட்டு முற்று முழுதாக அழிப்பட வேண்டும்.  அவற்றை பிடுங்கி விட்டு அங்கே  பொருத்தமான நிலத்துக்குரிய மரங்களை நடவேண்டும்.  மரங்களையும் நீர்ச்சமநிலையையும் பேணுதல் தனியாக அரசின் பொறுப்பல்ல அது மக்களின் பொறுப்பேயாகும் ,  எனவே சமூக செயற்ப்பாட்டு இயக்கங்கள் அதனைச்செய்ய வேண்டும்.

மேலும் யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள கேணிகள் , குளங்கள் கண்டிப்பாக புனரமைக்க வேண்டும் , இந்த வருடம் அது தொடர்பான  வேலைத்திட்டங்கள் ஆரம்பிக்கப்படும் என்று வடக்கு முதலமைச்சர் அறிவித்திருந்தார், ஆனால் வடக்கு மாகாண சபையின் பட்ஜெட்டிலோ  , ஏன் பேச்சு வாக்கில் கூட அது பற்றி எந்த அசைவும் நிகழ்த்தப்பட்டதாக தெரியவில்லை. அரசியல் வாதிகளை  வீட்டில் தனிய இருந்து விமர்சித்தால் வேலைக்கு ஆகாது , ஒன்று திரள்கையும் சமூகச்செயற்பாடுமே அதை சாத்தியமாக்கும். நீரியல் மற்றும் மரங்களின்  இருப்பு உருவாக்கம் தொடர்ச்சியைப்பேண தொடர்ச்சியாக ஒன்று சேர வேண்டியிருக்கின்றது.

கடந்த வருடங்களில் வவுனிக்குளம் முதலான வன்னிக்காடுகளில் இருந்து பெருந்தொகையான மரங்களை அதிகாரங்களின் ஆதரவுடன் யாழ்ப்பாணத்தின் பெரும் மர மாபியாக்கள் கடத்தி வருகின்றன. காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன.நமக்கு அதையெல்லாம் கேட்கும் கூட்டுக்குரல் இன்னும் வாய்க்கவில்லை.  தமிழ் ஊடகங்கள் வழமைபோல  மொண்ணைத்தனமாக வே இயங்கப்போகின்றன. அவற்றை நம்பிப்பயனில்லை, இவற்றை எதிர்க்கின்ற கூட்டுக்குரலை நாங்கள் அடைய வேண்டியிருக்கிறது ,  எப்படி இமாலய மலைக்காடுகளை வெட்ட வருபவர்களை  மறித்து  அந்த கிராத்தில் இருக்கும் பெண்கள் ஒரு போராட்டத்தை தொடங்கி அதை “சிக்போ” என்ற பெரும் அசைவாக மாற்றி தங்கள் குரலை உலகின் காதுகளுக்கு எடுத்து சென்றார்களோ அப்பிடியொரு மக்கள் இயக்கம் எமக்கும் தேவைப்படுகின்றது. இது வடக்கு மாகாணத்தில் மட்டுமில்லை ஒட்டு மொத்த இலங்கைக்கும் பொருந்தும்.எல்லா இடமும் இந்தா பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன.

மரமும் நீரும் நம்முடைய உயிரும் வாழ்வுமாகும். மீண்டும் மீண்டும் கிளிப்பிள்ளை போல இதை பலர் நமக்குச்சொல்லி விட்டார்கள் .ஒரு சடங்கைப்போல நானும் இதை சொல்லி அழ வேண்டி இருப்பதை நினைத்து கோபமாக வருகின்றது.யாரும் மரத்தினதும் நீரினதும் ஆன்மாவை ஏன் உணராமல் இருக்கின்றோம்.உலகத்தின் எல்லா இனக்குழுமங்களைவிடவும் நாங்கள் இயற்கையை நேசித்த மரபைக்கொண்டவர்கள்.கடைசியாக ஒன்றை சொல்லி இதனை முடிக்கிறேன்.

தமிழில் இப்போது வழக்கில் இருக்கும்  கதிரை , மேசை , அலுமாரி  போன்ற தளபாடங்களின் பெயர்கள் தமிழ் ச்சொற்களில்லை , அவை போர்த்துக்கீசு , ஒல்லாந்து , ஆங்கிலம் முதலான மொழிகளில் இருந்து வந்து சேர்ந்த  “திசைச்சொற்கள்” என்று படித்திருக்கிறோம் . ஏன் இப்பொருட்களுக்கு தமிழில் பெயரில்ல்லை என்று யோசித்து இருக்கின்றோமா?ஏனெனில் எம்மிடம் அப்பொருட்கள் வெளிநாட்டார் வரும் வரை பாவனையில் இல்லை.அதானாலேயே அவற்றுக்கு பெயரில்லை. நாங்கள் மரத்தை தேவை இன்றி வெட்டுவதில்லை, நாம் இயற்கை வழிபாட்டில் இருந்து வந்தவர்கள் , மரங்கள் எங்களுக்கு தெய்வங்களாக இருந்தன., மரங்களிலேயே தெய்வங்கள் இருந்ததை நம்பினோம். எனவே மரங்களை வெட்டி செய்யும் தளபாடங்கள் எங்களிடம் இருக்கவில்லை, ஆதாலால் எங்களுடைய மொழியில் அந்த சொற்களும் இல்லை.

-யதார்த்தன்

நன்றி – புதுவிதி

Leave a Reply