«

»

Jan 23

ஈழத்தின் ஜல்லிக்கட்டுக்கோசங்களை ஏன் எதிர்க்கிறேன்?

 

மொழி அபிமானம் , தேச அபிமானம் , இன அபிமானம் 

இல்லாது இருப்பதே ஈடேறுவதற்கான வழி.

-பெரியார் –

மேற்படி பெரியாரின் கருத்து நிலையில் இருந்தே நான் என்னுடைய வாதத்தை தொடங்க நினைக்கிறேன்.  உண்மையில் எனக்கு என்னுடைய மொழியையை அதுசார்ந்த அடையாளங்களையோ , இனத்தைச் சார்ந்த அடையாளங்களை கண்டறியவும் , அதன் தனித்தன்மைகளை ஆராயவும் அது பற்றி எழுதவும்  அவற்றை பாதுக்காக செயல்களை உருவாக்கவும் இருக்கும்  காரணம் , என்னுடைய சமூகம் இன்னொரு சமூகத்தின் பலம் மிக்க குழுவொன்றால் அடக்கப்படுகின்றது , சுரண்டப்படுகின்றது என்பதும் அது நவதாராளவாதம் முதலான பொருள்நிலை அந்நியப்பண்பாட்டினால் நிலத்துக்கு ஒவ்வாத விடயங்களை பின்பற்றிச்செல்வதை முடிந்தளவு கட்டுப்படுத்துவதுமாகும்

இங்கே என்னுடைய  சமூகம் பிறிதோர் இனக்குழுவாலோ  முதாளித்துவ அலகுகளாலோ ,  அடக்கப்படவோ சுரண்டப்படவோ இல்லையெனில் என்னுடைய   இனம் , மொழி , பண்பாடு போன்றசிக்கலான தன்மைகளுக்குள் போய் அடையாளங்களை கண்டுபிடிப்பதில் என் நேரத்தை செலவழிக்க மாட்டேன். இந்த நாட்டில் பிறிதொருவனின் சுதந்திரத்தில் தலையிடாத  எல்லோரிடமும் அன்புள்ள ஒரு வாழ்வு முறை இருக்குமாயின் எனக்கு மரபோ அடையாளமோ  அவசியமற்றது.

ஆனால் ஈழத்தினைப் பொறுத்தவரையில் பேரினவாதம் வரலாற்றையும் , மரபினையும் , மொழியையும்  நல்ல அறிவுத்தளத்திலும் சரி , கோசமாகவும் சரி  எங்களுடைய சமூகத்திற்கு எதிராக முன் வைக்கின்றது. அது இந்த நிலத்தின் வாழ்வியலுக்குரித்துடையவர்கள் நாமல்ல என்கின்றது , எங்களுக்கு நிலத்திலிருந்து எழும் அடையாளம் ஒன்று இல்லையென்கிறது, அது போரினை ஏவி , வன்முறையை நிகழ்த்தி மனித உயிர்களை மட்டுமல்ல மரபடையாளங்களை அழித்து சென்றது , எஞ்சியதை வேறுவடிவங்களில் அழிக்கவும் முயன்றுகொண்டிருக்கின்றது . எனவே அது அழிப்பவற்றை , அழிக்க முயல்பவற்றை காப்பாற்ற நினைக்கிறேன். அதற்காக ஒரு எதிர்பு வடிவமாக நன்கு அறிவுத்தளத்தில் உருவாகிவரும்  மரபுரிமை , மொழிநிலை மீதன்மை என்பவற்றை முன்வைக்க நினைக்கிறேன். குறிப்பாக  “வந்தேறுகுடிகள்” என்று தமிழ் பேசும் சமூகத்தை  அடக்குமுறையாளர்கள் சொல்லும் போது  இந்த நிலத்தில் எனக்கொரு வரலாற்று வாழ்வு இருந்ததற்கான ஆதாரங்களை அறிவியல் பூர்வமாகத் தேடித்  திரட்டவும் முன்வைக்கவும்  என்னுடைய மக்களை பழக்கும் வேலையை செய்ய வேண்டும்.  அது வெறும் கூச்சல்களால் அல்ல , எப்படி சிங்கள பேரினவாத அரசு பாடநூல் ஊடாகவும் , ஊடகங்கள் ஊடாகவும் , இலக்கியம் , சினிமா போன்றவற்றின் ஊடாகவும்  அவற்றை முன் வைக்குதோ அவற்றை அடிப்படை நிலையில் இருந்து எதிர்க்க அறிவு நிலைப்பட்ட எதிர்ப்பு வடிவமாக மரபு , மொழி போன்றவற்றை நான் கொள்ளநினைக்கிறேன்.

இதுவே மரபுகள் தொடர்பில் இனவுணர்வு  ,மொழியுணர்வு தொடர்பில் எனது நிலைப்பாடாகும்.  என்னுடைய  இனத்தை ஒரு ஆதி இனம் , என்னுடைய மொழி தூயமொழி , என்னுடைய மரபென்பதே அதி உன்னதமானது என்ற கோசங்களை நான்  தமிழ்ச்சமூகத்தின் தாழ்வுச்சிக்கலாக மட்டுமே பார்க்கின்றேன்.

என்னுடைய சமூகம் அடக்கப்படாவிட்டால் , அல்லது சுரண்டப்படாவிட்டால் , நான் நேசிக்கும் எனது மக்களின் இருப்பு கேள்விக்குறியாக்கப்படாவிட்டால், மகிழ்ச்சியாக பாடல்களைப்பாடிக்கொண்டும் ,  சந்தோசமாக கதையெழுத்திக்கொண்டும் நான் வாழ்வை அமைத்துக்கொள்வேன்,  எனக்கு அப்போது மொழி , மரபு , இனம் எதுவும்  தேவையில்லை , எந்த மொழிக்காரனும் எந்த இனத்தவனும் என்னுடன் அன்பாயிருக்கிறானோ அவனுக்கு நான் அன்பு காட்டிக்கொண்டே வாழ்ந்துவிடுவேன்.  எனக்கு மொழி என்பதும் சரி மரபென்பதும் சரி  உணர்ச்சிவசப்படவோ கோவப்படவோ எதிர்க்கவோ பயன்படுத்தும் ஒன்றாக இருக்காது , ஏனெனில் அவை எனக்கு வழிபாட்டுக்குரிய புனிதங்கள் இல்லை , அவை எனக்கு கருவிகள் மட்டுமே. அன்பினை பகிர்ந்து கொள்ளமட்டுமே அப்போதுநான் அவற்றை பயன்படுத்துவேன். ஆனால் துரதிஸ்ரவசமாக என்னுடைய மரபும் , மொழியையும் கேள்வுகுள்ளாக்கப்பட்டு எனது சமூகத்தின் இருப்பு கேள்விக்குறியாக்கப்படும் போது  அடக்குமுறையை எதிர்க்கும் வடிவமாக மொழி , மரபு , இனவுணர்வு போன்றவற்றை கையிலெடுத்துக்கொள்ளத் தள்ளப்பட்டுள்ளேன். ஆனால் அதை நான் ஒரு கோசமாகவோ நடைமுறைக்கொவ்வாத புனிதம் , தன்னிகரில்லாதன்மை , வீரம் போன்ற  துதித்தல் அல்லது மிகை உணர்வினால் பீறிடும் ஒன்றாகவைக்க மாட்டேன் , மாறாக நானதை அறிவுத்தளத்தினான எதிர்ப்பு வடிவமாகவே கையாள நினைக்கிறேன். ஏனெனில் கடந்த காலத்தில் விடுதலைப்போராட்டதலைமைகள் மொழி உணர்வு , இனவுணர்வை வெறும் போருக்கு தூண்டும் கொசமாக வைத்து எனது மக்களையும் , கனவுடன் போராடச்சென்ற போராளிகளையும் பலிகொடுத்ததை நான் மீண்டும் மீண்டும் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகின்றேன்.

இதுவே எனது மரபு , மொழி , இனம் தொடர்பான நிலைப்பாடு.

இந்த இடத்தில் இருந்துதான்  நான் ஏன்  ஈழத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவு ஒன்று சேர்தலை  எதிர்க்கிறேன் என்ற கருத்துநிலைப்பாடுகளைத் தொடங்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஜல்லிக்கட்டை ஈழத்தில் ஏன் ஆதரிக்க கூடாது என்பதற்கு நான் வைக்க நினைக்கும் எதிர்ப்பு  கருத்து நிலைகளை பிரதானமாக பின்வரும் இரு வடிவங்களின் கீழ் சொல்ல நினைக்கிறேன்

  1. தமிழ் நாட்டு சகோதரர்களின் ஜல்லிக்கட்டிற்கான எழுச்சியை  ஆதரிப்பதற்கான நேரம் இதுவல்ல.
  2. தமிழ்நாட்டின் பண்பாடு, மரபு என்பதும் ஈழத்து பண்பாடும் மரபும் என்பதும் வெவ்வேறானது.
  3. செய்யப்பட்ட ஆதரவு ஒன்றுகூடல் / போராட்டத்தின் அக,புறத்தில் உள்ள அபத்தங்கள் , மற்றும் அதனை ஆரோக்கியமானதொரு எழுச்சியாகக் கருதி சில நண்பர்கள் வைத்த  வாதங்கள் மீது இருக்கும் எனது எதிர்நிலைக்கருத்துக்கள்.

இவற்றில் முதலும் அடிப்படையானதுமான எனது வாதம் இதுதான் , சரியோ பிழையோ  ஈழத்தமிழ்ச்சூழல் என்பது பொருத்தமான தலைமை நிலைகளை இழந்து வேறு வழியில்லாத மொன்னை தலமைகளுடன் சனநாயக இயங்கு பொறிக்குள் இருக்கின்றது.  இந்நிலையில் தமிழ்பேசும் சமூகங்கள் தமது மரபுரிமைள் , வாழ்வுநிலம் , பொருளாதாரம் முதலியன சுரண்டப்படும்  போதும் , அழிக்கப்படும் போதும் எதிர்ப்பதற்கான நேரடியானதோ மறைமுகமானதோ  அமைந்த , பலம் பொருந்திய கட்டமைப்புகளற்றவர்களாக இருக்கின்றனர் , இந்த நிலையில் அறிவார்ந்த தளத்தில் சொற்பஅளவில்  மரபுகளை , அடையாளங்களை மீள் கட்டுமானத்துக்கும்  , பாதுகாப்புக்கும் விழிப்புணர்வின் பொருட்டும்  வேலைகள் நடக்கின்றன. ஆனால் இனவாதச்சூழலினைப்பொறுத்தவரை அரச இயந்திரத்தின் பெரும்பான்மை ஆதரவுடன்  மாகாவம்சம் தொடங்கி வைத்த ஈழத்தமிழர்களை தீவிலிருந்து அகற்றுவதற்கு பெரும்பான்மை சிங்கள சமூகத்தை ஆற்றுப்படுத்தும்   “ வந்தேறுகுடிகள்” என்ற கோசத்தை இனவாதிகள் தற்பொழுது அறிவார்ந்த தளத்திலும் சரி அரசியல் கோசத்தளத்திலும் சரி நினைத்துப்பார்க்க முடியாத அளவிற்கு முன்வைக்கின்றனர்.

அவர்களின் பிரதான வாதங்களில் ஒன்று  நாம் இந்திய மரபின் தொடர்ச்சிகள்  என்பதாகும் . எனவே இந்த பிரசாரத்தை , அடக்குமுறைய எதிர்கொள்ள நாம்  இந்திய , ஐரோப்பிய , சீன , அரேபிய என்று பல பண்பாடுகளின் தாக்கத்திற்கு உட்பட்டாலும் மொழி , மரபு , கலை இலக்கியம் என்று யாவற்றிலும் வாழும் ஈழநிலத்துக்குரிய தனித்துவதத்தை கண்டறிந்துள்ளோம். இதனை  அறிவியல் பூர்வமாக வரலாற்று மரபின்  ஆவணமாக்கல் மற்றும் அறிவு மீள் நிரப்புதல் மூலம்  நிரூபிக்கவேண்டியிருக்கிறோம்.

சுருங்கச்சொன்னால் , பல்வகைமை கொண்ட பண்பாட்டை எல்லாச்சமூகத்தை போலவே கொண்டிருந்தாலும் , எமக்கென இங்கொரு பிரேத்தியேக தன்மை உண்டு என்பதை பலமாக முன் வைத்தலே இப்போது அவசியமாகும்.

ஆனால் அப்படியான முன் வைப்புக்களும் கண்டறிவுகளும் , அறிவார்ந்த தளங்களில் , அடக்குமுறை இடைவெளிக்குள் புகுந்து  அடையாளங்களை மீள கட்டியெழுப்பும் கருத்து – செயல்கள் மெல்ல மெல்ல நடக்கும் போது , சடுதியாக ஒரு நூறு பேர் வீதிக்கு இறங்கி “தமிழேண்டா , we do jallikattu ” என்றால், சிங்கள இனவாதிகளும், இனவாத ஊடகங்களும் மொழி என்ற பெருஞ்சுவற்றால் பிரிக்கப்படும் பெரும்பான்மை சிங்கள சமூகத்திற்கு  நமது கோசத்தையும் ஒன்று கூடலையும் காட்டி “இப்போது நம்புங்கள் அவர்கள் தமிழ்நாட்டுக்காரர்கள்தான்” என்று  பிரசாரத்தை தொடங்கிவிடுவார்கள் . எனவே நான் வைக்கும் முதலும் அடிப்படையானதுமான வாதம் தமிழ்நாட்டு சகோதரர்களுக்கு தோள் கொடுக்குமளாவிற்கு தற்பொழுது எங்களுடைய தோள்களில் இடைவெளியில்லை என்பதாகும் , நாம் சுமந்து செல்லவேண்டிய  சேடமிழுக்கும்  எமது மரபின் உடல் இன்னும் தோள்களில் கிடக்கின்றது. இந்த நேரமென்பது தமிழ் நாடு ஈழசகோதரர்களுக்காக குரல் கொடுப்பது என்பதுவேறு , ஈழத்தவர்கள் தமிழ்நாட்டினோடு கொண்டிருக்கும் அடையாள தொடர்புகளை கோசமிடுவது என்பது வேறானது.

இதன் அடிப்படையில் ,  கண்னுக்கு முன்னால் சொந்த அடையாளமும் மரபும் பறிபோகும் போது , சமூகத்தை கூட விட்டுவிடலாம்  , வீதி அபிவிருத்தி என்ற பெயரிலசொந்த வீட்டின்  நூறுவருசத்து  மதிலை உடைக்கும் போதுகூட கேட்காத நாங்கள்  , அதன் பெறுமதி தெரியாமல் அரசு போடும் நட்ட ஈட்டை வாங்கிக்கொண்டு  அமைதியாக இருந்த நாங்கள் , தீடிரென எழுந்த தமிழ்நாட்டின் சல்லிக்கட்டு எழுச்சியை கண்டுவிட்டு   மீசைகளை ஒட்டிக்கொண்டு கிளம்பிவிட்டோம் என்பதன் அபத்தத்தை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டு அடுத்த வாதத்திற்குச்செல்கிறேன்.

முதலில் நாம் எப்படி இந்த கவன ஈர்ப்பின் பால் ஈர்க்கப்பட்டோம் என்று பார்ப்போம் ,  எல்லோருக்கும் தெரிந்ததைப்போல சினிமாவிலும், எப்போதாவது செய்திகளிலும் கேள்விப்பட்ட ஜல்லிக்கட்டு பிரச்சினை தமிழ்நாட்டு போரட்டக்காரர்களும் , நட்சத்திர பிரபலங்களாலும்  , இணையவாசிகளாலும் பெருமெடுப்பில் அலசப்பட , அது ஒரு போராட்ட வடிவமாக மாற , எப்படியெல்லாம் , சினிமா நடிகரின் திருவுருவ படத்திற்கு பால் ஊத்தும் பண்பாடு எமக்குள் வந்து சேர்ந்ததோ அதே வழியில் நாம் அருட்டப்பட்டோம்.

தமிழ்நாட்டு இளைஞர்கள் முன் வைத்த “தூய இனம் ” தமிழேண்டா கோசங்கள் , எங்களை அருட்டூட்டின, ஆனால் நாம் அந்த அருட்டுணர்வை கொஞ்சம் கூட சிந்தனைத்தளத்தில் அணுகினோமா என்று கேட்டால்  , இல்லவேயில்லை.

உண்மையில்  தமிழ்நாட்டில் ஏற்பட்ட இந்த  எழுச்சி என்பது ,  ஜல்லிக்கட்டினால் மட்டும்  தோன்றிய எழுச்சியில்லை , அது வெறுமனே பீட்டா போன்ற  மோசமான அமைப்புக்களை  எதிர்க்க மட்டும் சடுதியாய் கிளம்பியதல்ல , உண்மையில் இத்தனை வருடகாலமாக தமிழ்நாட்டு  அரசியலும் சரி ,  இந்திய தேசிய அரசியலும் சரி ஏற்படுத்திய மோசமான  அரசியல் பொருளாதார சமூக  ஏமாற்றுதல்கள் , சுரண்டல்கள் , புறக்கணிப்புக்கள் என்று சனநாயக  விரோதச்செயல் கள் அனைத்தின் மீதான மக்களின்  குறிப்பாக இளைஞர்களின்  கூட்டு நனைவிலியில் திரண்டிருந்த பெரும் கோபத்தின்  மீது இடப்பட்ட ஒரு சிறு பொறியே  ஜல்லிக்கட்டு பிரச்சினை , அந்த மனநிலை வெறும் சல்லிகட்டாலோ , சமூக வலைத்தளங்கலாலோ மட்டும் கட்டப்பட்டதல்ல , அது இதுவரை காலமும் அங்கு எழுந்த பிரச்சினைகளை , எழுத்தாகவும் , சினிமாவாகவும் , ஏனைய கலை வடிவங்கள் ஊடாகவும் , எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நேரடியான சமூக அனுபவங்களின் கூட்டு நனவிலியின் ஊடாகக் கட்டப்பட்டதாகவிருக்கின்றது. அதைச் செய்வதில் சமூக வலைத்தளங்களும் அவற்றின் ஹாஸ் டாக்குகளும் உதவிய இடம் என்பது இறுதி நிலைகள்தான். தவிர அந்த எழுச்சியை விளங்கிக்கொள்ள பல திசைகளின்  அறிவார்ந்த   சமூக வாசிப்பு முறைகளூடாக இனி வரும் நாட்களில் அணுகப்படும் என்று நினைக்கின்றேன்.

அத்தோடு இனி வரும் நாட்களில் தூலமான அரசியல் கொள்கையோ தலைமைநிலைகளோ இல்லாமல் நடந்த அந்த போராட்டத்தை  எப்படி இந்திய தேசிய அரசியலும்,  மாநில அரசியலும்ம் கையாண்டு  இந்த எழுச்சியின் பயனை அறுவடைசெய்யப்போகின்றன என்பதை இன்று  மேரினாவில் தொடங்கியிருக்கும் வன்முறையில் ஆரம்பித்து அவதானிக்கமுடியும் .நமக்கு அதுமிகத்தொலைவான பிரச்சினை.விட்டுவிடுவோம்.

ஆனால் எந்த அடிப்படையிலும் தமிழ்நாட்டு மனநிலையையோ , ஜல்லிக்கட்டைப்பற்றியோ தெரியாமல் நாங்கள் , ஆதரவு கூடல் என்று தொடங்கியதற்கு   90 % மானவர்களின் காரணம் சுயவெளிப்படுத்தல் , பச்சையாகச்சொன்னால் ,  வலைத்தள ரெண்டில் இணைந்து கொண்டு ஷோ காட்டுதல் என்பதும் , அத்தோடு  இந்த பிரச்சினைக்கு குரல் குடுப்பதாலோ கோசம் போடுவதாலோ இலங்கை பொலிசோ  , இராணுவமோ உங்களை சட்டைகூடச்செய்யாது என்பதால் , safe zone க்குள் நின்று , வழமையாக ஏதும் பிரச்சனை என்றால் கடை , தெருவெல்லாம் பூட்டிவிட்டு வீட்டில் நின்று கொண்டு ஹர்த்தால் போராட்டம் செய்வதைப்போல மிகப்பாதுகாப்பாக மேற்கொள்ளகூடிய  எதிர்ப்புக்கோசக்கூட்டம் என்பதாலும் , செல்பி போடலாம் என்பதாலும் நாமெல்லாம் ஒன்று கூடினோம். இது அவரவர் சுதந்திரம் தானே அதை நீ அப்படி கேட்கலாம் என்றால் , என்னில் கோவப்படவும் உங்களுக்கு உரிமையில்லை.

இதை படித்ததும் டக்கெண்டு கண்கள் சிவக்க உங்களுக்கு  மீண்டும் கோவம் வருமேயானால் , நான் கேட்கும் ஒரே கேள்வி “இந்த கோவம் இங்கே மரபுகள் கண்னுக்கு முன்னால் அழிக்கப்படும் போது ஏன் தைரியம் வரவில்லை ? ஏன் உணர்வு கிளர்ந்து எழவில்லை என்பதாகும்” அப்படியெனில்   ஒன்று கூடலில் நாம் போட்ட வீரக்கூச்சல்கள் , எவ்வளவு சிரிப்பை வரவைக்க கூடியவை. ஏனினில் கிறீஸ்பூதமென்று ஒரு அந்நியன் வீட்டுக்குள் அல்லது பக்கத்து வீட்டுக்குள் நுழையும் போது வீட்டைப் பூட்டி விட்டு பதுங்கிய எமது வீரத்தை பற்றி நாமே புளகாங்கிதமடைந்துகொள்ள வேண்டுமல்லவா.

எப்படி இந்த போராட்டத்தில்  ஷோ காட்டும் மனித இயல்பு உளவியலுடன்  போய்  நின்றோமோ , அதேபோல் மரபுரிமை சார்ந்து இயங்குபவர்கள் , நல்லிணக்கம் , விடுதலை , பற்றி கதைக்கும் அறிவார்ந்த தளத்தில் சிந்திக்கும் எனது  உற்ற நண்பர்கள் இந்த ஒன்று கூடலுக்கு புறப்பட்டுச்சென்றார்கள்.  அவர்களிடம் இதுபற்றிக்கேட்கும் போது ,

  1. இது ஒரு கவனயீர்ப்பு ஒன்றுகூடல் மட்டுமே.
  2. பொதுவெளிக்கு மக்களை இப்படியான போராட்டங்களுக்கு அழைத்துவரவும் அவர்களை மரபுரிமை போன்ற விடயங்கள் பற்றி உரையாடவும் வைக்க , எதிர்காலத்துக்கான ஒரு தொடக்கப்புள்ளியாக கையாளலாம் என்றும்

இரண்டு கருத்து நிலைகளை முன் வைத்தார்கள் , ரியாலிட்டியில் இதுதான் நிலைமை என்பதை அவர்கள் எனக்குச்சொன்னார்கள். வேறு வழியில்லை இப்படியான மனநிலையில்தான் இளைஞர்கள் இருப்பார்கள் அவர்களை கொண்டே அடுத்தகட்டத்திற்கு நகரலாம் என்பது அவர்களுடைய  வாதம்.

ஆனால் அவர் முதலில் சொன்ன கவனயீர்ப்பு ஒன்று கூடல் என்பதிலும்சரி பின்னர் சொன்ன தொடக்கப்புள்ளி என்பதிலும் சரி நிறைய அபத்த முரண்களைக்காணக்கூடியதாகவிருந்தது.

முதலாது கவனயீர்ப்பு ஒன்று கூடலிற்கு அழைத்த  போஸ்ரர்களில் அந்த முரண்பாடுகள் தொடங்கின.

அவ் ஒன்று கூடலில் முதலில் வெளியிடப்பட்ட போஸ்ரரில் இருந்த தமிழேண்டா என்ற வாசகம் , வழமையாக  லீட்டர் கணக்கில் பாலாபிசேகம் வாங்கும் விஜயின் போஸ்ரர்களில் இருப்பது போல் தோன்றியது , அந்த போஸ்ரலில் இருந்த ஒரே ஆறுதல்  ,  we support jallikattu  எனபது மட்டுமே , சரி ஆதரவுதானே சொல்லப்போகின்றார்கள் என்று பார்த்தால் அந்த போஸ்ரரை பகிர்ந்த பெரும்பாலானவர்களின் இடுகைகளில் “எங்களுடைய மரபு அழிக்கப்படுவதற்கு எதிராக போராடுவோம் ” “தமிழர் மரபு அழிக்கப்படுவதற்கு எதிராகப் போராடுவோம்”  என்பதோடு  வழமையான தூய இன , புனித இனம் போன்ற  கோசங்களும் இருந்தன.  ஜல்லிக்கட்டு ஒட்டுமொத்த தமிழ்ச்சமூகத்திற்கும் எப்போது மரபானது என்று தெரியவில்லை, மலையகத்தமிழர்கள் , யாழ்ப்பாணத்தமிழர்கள் , புலம்பெயர் தமிழர்கள் என்று அனைவருக்கும் ஜல்லிக்கட்டு மரபா என்று வியந்து போனேன். அதற்கிடையில் அடுத்த போஸ்ரரில்  we do jallikaddu  என்று போட்டிருந்தார்கள் , விசாரித்த போது  அது ரெண்டிங்கில் ஆதரவை இணைப்பதற்கான keylink  என்றார்கள்(!) .சரி போஸ்ரரில் என்ன key link ?  அப்போதே எனக்கு குழப்பம் தொடங்கி விட்டது ,  அதற்குப்பிறகு  நல்லூரி முன் வாசலில்  எங்களுடைய இளைஞர்கள் பிடித்திருந்த வாக்கியங்களும் பேட்டிகளும் என்னை மூர்ச்சிரையாக்கி விடுமோ என்று பயந்து விட்டேன் , அசல் அலங்கா நல்லூர் பிரசைகளாகவே மாறி விட்டிருந்த  நண்பர்களைப்பார்த்தேன். இதைக்கூட ஒரு கும்பல் மனநிலை என்று கடந்து விடலாம்.

ஆனால் அவர்கள் வைக்கும் அடுத்த வாதத்தில் எனக்கு உடன்பாடு அறவே கிடையாது. அதாவது பொது எதிர்ப்பு ஒன்றுக்கு பொது எதிரியொன்றை முன் வைத்து இப்படி இளைஞர்களை திரட்ட முடியாது . இப்படியான இடத்தில் நின்றுதான் அப்படியான இளைஞர்களைத்திரட்ட ஏலும் , சாதி , மதம்  போன்ற முரண்பாடுகளில் இருந்து மக்களை மீட்டுக்கொண்டு வந்து ஒரு பொது எதிரிக்கு முன் நிறுத்த இப்படியான போராட்டங்கள் வேண்டும் என்றார்.

அப்படிப்பார்த்தால் கடந்த காலத்தில் புலி மனநிலையை ஏன் எதிர்த்தோம் ?  புலிகளுக்கும் சரி புலிமனநிலையை எதிக்கும் கிரிஷாந்துக்கும் சரி அரசுதானே பொது எதிரி. அப்படியெனில் அதிகபட்ச மக்கள் ஆதரவினைக்கொண்ட புலிமனநிலையை ஆதரித்தால் மக்கள் கூடியிருப்பார்களே ?  புலிகளும் தூய இனம் , ஆதிமொழி போன்ற கொள்கைகளை  பிரசாரம் செய்துதானே என்னுடைய மக்களின் உணர்வைத்தூண்டி , அவர்களை போர்வெறிக்கு பலிகொடுத்து முடித்தார்கள்.

சாதிய அடக்கு முறையில் அடக்குபவன் அடக்கப்படுபவன் , சமயத்தில் அடக்குபவன் அடக்கப்படுபவன் , வர்க்க அடக்குமுறையில் அடக்குபவன் அடக்கப்படுபவன் பொன்ற சமூக பிறழ்வுகள் அனைத்தையும் தீர்காமல் இருக்கும்  இந்தச் சமூகத்தை பொது எதிரியின் முன்னால் நிறுத்த ஒரே தளத்துக்கு கொண்டுவரலாம் என்றால் , புலிகள் என்ன செய்திருந்தால் என்ன யாரை அடக்கினால் என்ன?  அவ் மனநிலையைக்கொண்டு பொது எதிரிக்கு முன்னால் மக்களை அணி திரட்டலாமே ? ஏன் புலி மனநிலையை எதிர்க்கவேண்டும்.

சரி அதை விட்டுவிடுவோம்

எந்தவித அறிவுத்தளமும் இல்லாமல் வெறும் சமூக வலைத்தள ரெண்டிங் அருட்டுணர்வால் , அல்லது  தமிழ் உணர்வு என்ற பெயரில் கோசமாக மட்டும் வளர்ந்து நிற்கும் உணர்ச்சி கூச்சலின்   பொருட்டு உணர்ச்சிவசப்பட்டு  ஜல்லிக்கட்டு ஆதரவு  ஒன்று கூடலுக்கு வரும் இந்த இளைஞர் கூட்டத்தில் 500 இல் நூறு பேரையாவது  அடுத்த ஈழத்துச் சமூகம் சார்ந்த போராட்டம் , அல்லது கவனயீர்ப்புக்கு கொண்டுவரமுடியும் என்று நினைக்கின்றீர்களா ?

சரி கொண்டு வந்து விட்டீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்,

எங்கே அந்த நூறு பேரையும் கொண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் சாதி ஒழிப்பு போராட்டமொன்றை ஒழுங்கு செய்கின்றோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்  , பொலீஸ் இராணுவபயம் கூடத்தேவையில்லை . முன்பு போல் அச்சுறுத்தல்களும் இல்லை. எங்கே சாதி எதிர்ப்பு  போராட்டத்திற்கு அவர்களை அணி திரட்டுங்கள் பார்க்கலாம் , அதில் குறைந்தது 20 பேராவது கலப்பு திருமணம் ஒன்றிற்கு தயாராக இருப்பார்க்களா?

டி.தர்மராஜ் பகிர்ந்ததையும் இங்கே ஞாபகப்படுத்த நினைக்கிறேன்

“மரபு குறித்தும் பண்பாடுகுறித்தும் பெருமிதம் கொள்வது மட்டும்தான்  எழுச்சியல்ல அதன் சீர் கேடுகுறித்தும் குற்றவுணர்ச்சி கொள்வதும் எழுச்சியாகும் ”

நமது சமூகத்தில் கண்ணுக்குமுன்னால் இருக்கும் உப பிரச்சினைகளையும்  பிரதான பிரச்சினைகளையும் நோக்கி இளைஞர்களை முன் நகர்த்தக் காலம் இருக்கின்றது. ஆறுவருடங்கள் தான் ஆகின்றது  வன்முறையில் இருந்து மக்கள் மீண்டுவந்து , நாம் உருக்குலைந்து போன சிந்தனைத்தளத்தை இன்னும் கட்டவில்லை ,பாடசாலைகள் சீராக இல்லை , பல்கலைககழகங்கள் சீராக இல்லை , பொருளாதார சமநிலையில்லை , சிந்தனையும் செயலும்  ஒருங்கே நடக்கும் அறிவுநிலைச்சமுதாயம்இன்னும்  ஒரு கனவாகவே தொடர்ந்தும் இருக்கின்றது அது பாடசாலை மட்டம் தொடங்கி அறிவின் , செயற்பாட்டின் வழியே கொடுக்கப்படும் போது , எப்படியும் ஒரு கட்டத்தில் சமூகத்தின் மீது நிகழும் அபத்தத்தின்  கொதிநிலையின் கொள்ளவு  இறுக்கம் வெடித்து பீறிடும் . அப்போது அறிவின்  தளத்தில் இயங்கும் இளைஞர்கள் அதனை தாங்குவார்கள் , அதனை தாங்கத்தக்க தோள்கள் அப்போதுதான் அவர்களுக்கு இருக்கும். நாம் இப்போது செய்ய வேண்டியது அந்த பெருவெடிப்பை தாங்கத்தக்க இளைஞர் சமுதாயத்தை உருவாக்கத்தேவையான வேலையையாகும். தீடிரென வலைத்தள ரெண்ட்களில் இருந்து முளைத்துவரும் கோதுதளின் உள் அறிவும் ஆன்மாவும் நைந்து போன வடிவத்திலேயே இருக்கின்றது . அவர்கள் கடந்த காலத்தில் விட்ட பிளைகளின் இக்கால தொடர்ச்சி வடிவங்கள் மட்டுமே.

கொஞ்ச காலத்தின் முன்னர்  நண்பர் கிரிஷாந் எழுதிய கட்டுரை சிறுநறுக்கு  இது ,

….”இப்போது உருவாகியிருக்கும் இந்த தலைமுறை  ஒரு பனியாற்றைப்போன்றது . அதன் உயிர்ப்புள்ள ஓட்டமானது பனிக்கட்டியாக உறைந்திருக்கும் செயலுக்குக் கீழே  தனது சக்தியை வைத்திருக்கின்றது . அறிவின்  செயலுக்கு அதன் பனி உருகவேண்டியிருக்கிறது  அதன் காலம் இப்போதில்லை அதன் கொதி நிலையும் அவ்வளவு பக்குவமடையவில்லை . ஒருநாள் பனியாறு உடைந்து இந்த நதி பெருகும் போது அதன் செயல் பெருகும் போது ஒட்டியிருக்கும் குப்பைகள் அடித்துச்செல்லப்படும்  சுதந்திரமான வேகம் என்பது  அன்பினால் உருவாகும் வேகமே அதுவே எனது தலைமுறையை ஜீவ நீரொட்டத்துக்குள் சேர்க்கும் அப்போதுதான் கனவு பலிக்கும் ”.

Yes

அறிவின் செயலுக்கு அதன் பனி உருக வேண்டும்  நாம் உருவாக்க வேண்டியதும் , கண்டுபிடிக்க வேண்டியதும் தமிழேண்டா என்றும் இனப்புனிதமெனும் மூடக்காழ்ப்பை கக்கும் ஒரு கூட்டத்தையல்ல , நீதிமன்றுக்கு கல்லால் எறியும் ஒரு கூட்டத்தையல்ல , நல்ல அறிவின் வழியே உழைக்கும் ஒரு ஜீவதலைமுறையை  கண்டையவே நாம் உழைக்கவேண்டும்.

இவ்வாறு  வலைத்தள ரெண்டிங் வழியே சமூக போராட்டத்திற்கு வருதல் என்பது கூட அறிவின் வழியே நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும் , தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களிடம் அறிவு என்பது அவர்களின் நிலம், சார்ந்த , அரசியல் சார்ந்த கடந்த கால நொதிப்பின் பீறிடுகைதான். அது அங்கே நிகழ்ந்தது , அது நிழக பலவருடங்களும் பல அறிவார்ந்த செயல்களின் கூட்டு உழைப்புக்களும் ஏற்படுத்திய  ஒரு மகத்தான வெடிப்பின் பீறிடுகைதான் ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சி.

அவர்களுக்கு சமூகதளங்கள் சமூக அழுத்தம் உருத்திரளும் காலத்திற்கு சரியாக கிடைத்த கருவிகள் ,ஆனால்  அந்த நிலத்தினைப்பற்றிய  எந்த  அழுத்தமோ அறிவோ , அனுபவமோ இன்றிய  அடிப்படைவாதங்களை கொண்ட கோசங்களால் அருட்டப்பட்டு  பக்கத்து தேசத்தின் பேஸ்புக் ரெண்டில் அருட்டப்படும் கூட்டம் ஈழத்தில் தெருக்களில் இறங்கி போராட்டம் என்று கூச்சலிடுவது என்பது மிகப்போலியானது . ஒருவனின் அல்லது ஒரு கணத்தின் , உணர்வின் கீழ் ஒன்றிணைந்து விட்டனர் என்பது என்பது மகத்தான செயலொன்றுமில்லை. அறிவித்தளத்தில் அது நடக்கா விட்டால் இந்த இளைஞர் கூட்டத்தின் திரழும் கணம் என்பது நீத்துப்போகும்.  அவர்களால் அந்த போராட்டத்தின் முடிவில் “செல்பியுடன் கூடிய ” ஒரு மேலோட்ட இனக்கோச அறிக்கையை மட்டுமே உருவாக்கிவிட்டு மறைந்து போகமுடியும்.

நம்முடைய இளைஞர்களின் தவறல்ல அது , அது சமூக இடைவெளிகளின் தவறு , கடந்த காலத்தின் தவறு , தலைமைகளின் , புத்திஜீவிகளின் தவறு.

சீனாவில் மாவோவின் படையில் இலட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் இருந்தார்கள் , அவரின் கீழ் அல்லது அவர் வைத்த வாதத்தின் கீழ் இளைஞர்கள் ஒன்று கூடினார்கள் . அப்போது சீனா கலாசார புரட்சியொன்றுக்கான  கூட்டுக்கொதிநிலையை அடைந்திருந்தது. அது சிந்திக்கவும் செயற்படவும் கூடிய இளைஞர்களை சமூகத்திற்குள் இருந்து எடுத்து வந்து ஒன்று கூட்டியது. கூடிவிட்டார்கள் என்பதற்காக மாவோ அவர்களைக்கொண்டு கூச்சல் போடவில்லை , அவர்களைப் போர் வெறிக்குப் பலியாடுகளாக்கவில்லை  ,பல்கலைக்கழகங்களிற்கும் கிராமங்களிற்கும் அவர்களை அனுப்பினார் ,  ஒரு மேய்பன் ஆட்டை மேய அனுப்புவதைப்போல அனுப்ப பட்ட அவ் இளைஞர்கள் திரும்பும் போது புது மேய்ப்பர்களாக மாறித்திரும்பினர் . ஓநாய்களை அறிவார்ந்து எதிர்த்தும் தம் குடியை கட்டியெழுப்பும் அவர்கள்தான்  அந்த மகத்தான சீன பேரரசை நிமிர்த்தி நிறுத்தினர்.

……………………………………………..

உப குறிப்பு – நீ இந்திய இதழ்களுக்கு எழுதுகிறாய் தானே பிறகேன் இந்திய – தமிழ்நாட்டு பண்பாட்டை நாங்கள் ஆதரிப்பதை எதிர்க்கிறாய் என்றொரு கேள்வி எழுந்தது. ஏன் எதிர்க்கிறேன் என்பதை நான் மேலே சொலிவிட்டேன். இலக்கியத்தை பற்றி கேட்கும் கேள்விக்கு இதுதான் எனது நிலைப்பாடு .

“ நான் மீண்டும் சொல்கிறேன் எனது சமூகம் அடக்கப்படாவிட்டால் நான் இவற்றை சட்டைசெய்யமாட்டேன். தவிர இலக்கியம் என்பது  காலத்தைப்பற்றி சற்றும் அலட்டிக்கொள்ளாத ஒன்று அது ஒட்டுமொத்த மானுட சமுதாயத்திற்கும் பொதுவானது , அதை நான் அன்பைப்போல நேசிக்கிறேன். அன்பும் இலக்கியமும் வேறில்லை எனக்கு , எனக்கு இலக்கியம் ஒரு சமூக அடையாளம் என்று பார்ப்பதில் அக்கறையில்லை , அது தான் பேசும் நிலத்தின் ஆன்மாவில் இருந்து இலக்கியமாக வந்துள்ளதா என்பது மட்டுமே எனது கவலை. அதனால் அதை தமிழ் நாட்டில் எழுதுவதும் செக்கஸ்லோவாக்கியாவில் உள்ள ஒரு இதழில் எழுதுவதும் எனக்கு ஒன்றுதான். தவிர  அகரமுதல்வனைப்போல ஈழத்தின் பிரச்சினையை  நான் அங்கு விற்கவில்லை , அல்லது குணாகவியழாகனைப்போல “ஆசிரியர் .. அடைப்புக்குள் நாங்கள் இவரை டீச்சர் என்றே அழைப்போம்” என்று  எழுதவில்லை . நான் எனது நிலத்திலிருந்து எனக்கு எது கிடைக்கிறதோ அதை அன்பாக மாற்றி இந்த உலகிற்கே கொடுக்கும் எழுத்தாளனாக  இருக்கிறேன்.சமூகத்திற்கான விடுதலையை  கோரும் ஒரு அன்பின் வடிவமாகவே இலக்கியத்தைப் பார்கிறேன் , மரபு , இனம்  , மொழி உணர்வு ,காலம் எல்லாம் இலக்கியத்தை கட்டுப்படுத்தும் என்பதை நான் ஏற்கமாட்டேன்.  ”

-யதார்த்தன்

Leave a Reply